رباعی شمارهٔ ۱۲۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به حالتی اشاره دارد که به خاطر عشق و وابستگی به معشوق، دچار خودپسندی و غرور شده است. او می‌گوید اگر غرورم را نشانه‌ای از شادابی می‌بینی، زود مرا نکش، چون تمام وجودم در دست توست. شاعر به معشوق می‌گوید که زمین بسیار وسیع است، اما برای من که در چنگال تو هستم، کجا می‌توانم بروم؟
گر کبر بخورده‌ام که سرمست تواممشتاب بکشتنم که در دست توام
هوش مصنوعی: اگر به خاطر غرور یا خودبزرگبینی به خودم مغرور شدهام، نگران نباش؛ من فقط به خاطر عشق و شوق تو اینگونه هستم و در حقیقت در آغوش تو به سر میبرم.
گفتی که زمین حق فراخست فراخای جان به کجا روم که در دست توام
هوش مصنوعی: گفتی که زمین وسیع و بزرگ است، اما ای عزیز، من به کجا می‌توانم بروم وقتی که تو در دست من هستی؟