رباعی شمارهٔ ۱۲۹۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات می‌گوید که به خاطر مشکلاتی که دارد، خود را از دیدگاه مردم دور کرده است. او احساس می‌کند که درونش به گونه‌ای شبیه خیال او شده است و اکنون با فاصله از نگاه مردم زندگی می‌کند. به عبارت دیگر، او تلاش می‌کند از زحمت و دردسرهایی که از سوی دیگران ایجاد می‌شود، دور بماند.
گفتم که ز چشم خلق با دردسریمتا زحمت خود ز چشم خلقان ببریم
هوش مصنوعی: گفتم که از نگاه مردم دچار درد و رنج هستیم، تا بتوانیم زحمت خود را از دید آنها کم کنیم.
او در تن چون خیال من شد چو خیالیعنی که ز چشمها کنون دورتریم
هوش مصنوعی: او در وجود من مثل یک خیال زندگی می‌کند، به طوری که حالا به واسطه دوری از چشمانش، از او بیخبر و دور شدهام.