رباعی شمارهٔ ۱۲۹۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر ابتدا به این اشاره میکند که نمیدانسته غم معشوقش میتواند به عنوان درمان او عمل کند. معشوق با مهربانی از او میپرسد که درمانش چیست و شاعر پاسخ میدهد که تنها وصال او، درمان واقعیاش است.
گفتم که مگر غمت بود درمانمکی دانستم که با غمت درمانم
هوش مصنوعی: گفتم شاید غمت به من کمک کند، اما نمیدانستم که خود غمت، به نوعی درمان دردهای من است.
او از سر لطف گفت درمان تو چیستگفتم وصلت گفت بر این درمانم
هوش مصنوعی: او با محبت به من گفت: برای درد و مشکل تو چه راه حلی وجود دارد؟ من پاسخ دادم: عشق و وصالت، که او گفت: من همینطور به این درمان نیاز دارم.