رباعی شمارهٔ ۱۳۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به دو ویژگی منفی اشاره دارد که انسان را از کار معیوب و بی‌فایده می‌سازد. یکی از این ویژگی‌ها بی‌توجهی و تسلیم شدن در برابر لذت‌های زودگذر است و دیگری غفلت و دیر بینش شدن در امور مهم زندگی. در واقع، این اشعار هشدار می‌دهد که انسان نباید به دو خوی بد گرفتار شود که او را از هدف‌های واقعی‌اش دور کند.
ما از دو صفت ز کار بیکار شویمدر دست دو خوی بد گرفتار شویم
هوش مصنوعی: اگر ما به دو ویژگی بد دچار شویم، از کار و تلاش باز میمانیم و در دام آن ویژگی‌ها گرفتار میشویم.
یک خوآنی که سخت از او مست شویمخوی دگر آنکه دیر هشیار شویم
هوش مصنوعی: اگر با کسی ارتباط نزدیک و عمیق برقرار کنیم، ممکن است شیفتهاش شویم و برای فراموش کردن او و خارج شدن از آن حالت دشواریهایی را تجربه کنیم، اما در عوض اگر مدتی طولانی با فردی مواجهه کنیم، بعد از مدتی ممکن است به او عادت کنیم و نسبت به او بیتوجه شویم.