رباعی شمارهٔ ۱۳۰۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از عشق و شور زندگی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که برای نوشیدن باده‌ای که نشأت‌گرفته از دلسوزی و درد خودشان است، آماده‌اند تا تمام جان و سر خود را فدای آن کرده و حتی از کمی از آن باده دل نکنند. این بیان نشان‌دهندهٔ غم و شادی توأمان در عشق و ارزشمندی آن است.
ما بادهٔ ز خون دل خود می‌نوشیمدر خم تن خویش چو می می‌جوشیم
هوش مصنوعی: ما از درد و رنج خود، مانند شرابی مینوشیم که در وجودمان جوشان است.
جان را بدهیم و نیم از آن باده خوریمسر را بدهیم و جرعه‌ای نفروشیم
هوش مصنوعی: اگر جان و زندگیمان را فدای عشق کنیم، بهتر است که از اندک لذتی که از باده میبریم، بهرهمند شویم. حتی اگر سر و فکرمان را بدهیم، هرگز ارزشی برای یک جرعه از آن نخواهیم گذاشت.