رباعی شمارهٔ ۱۳۰۶
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از عشق و شوقی که به یار دارد صحبت می‌کند. او می‌گوید که با خود نوشیدنی و شعلۀ عشق آورده است و می‌خواهد لحظات زیبای عاشقانه‌ای را که تجربه کرده‌اند، آن‌قدر زنده نگه‌دارد که هیچ‌کس در جهان نتواند آن شب‌های تماشایی را فراموش کند.
ما باده ز یار دلفروز آوردیمما آتش عشق سینه‌سوز آوردیم
هوش مصنوعی: ما با خود شرابی آوردیم که از طرف معشوق دلانگیز است، و همچنین شعلهای از عشق را که سینه را میسوزاند، به همراهمان داریم.
تا دور ابد جهان نبیند در خوابآن شبها را که ما به روز آوردیم
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که هیچ کس نمیتواند شبهایی را که ما در آن به دنبال روز و روشنی بودیم و تلاش کردیم، فراموش کند. آن شبها برای جهان فراموشناشدنی هستند و هیچگاه در آینده به خواب نخواهند رفت.