رباعی شمارهٔ ۱۳۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، برزگران به عنوان کشاورزان در یک دشت قدیمی اشاره می‌کنند. آنها در میان غم‌ها، به دنبال شادی هستند. شاعر به عمر کوتاه لاله‌ها در این دشت اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند لاله‌ها، کشاورزان نیز ممکن است عمر کوتاهی داشته باشند و از خاک برخیزند. در کل، این شعر به گذر زمان و fragility زندگی انسان‌ها و طبیعت اشاره دارد.
ما برزگران این کهن دشت نویمدر کشتهٔ شادی همه غم میدرویم
هوش مصنوعی: ما باغبانان این سرزمین قدیمی هستیم و در میان گنجینههای شادیمان، تمامی غم‌ها را از بین میبریم.
چون لالهٔ کم عمر در این دشت فناتا سر زده از خاک ببادی گرویم
هوش مصنوعی: مانند لالهای که عمر کوتاهی دارد و در این دشت نابودی رشد کرده و از خاک بیرون آمدهام، من هم تحت تأثیر بادها و تغییرات طبیعت قرار گرفتهام.