رباعی شمارهٔ ۱۳۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به لطافت و ظرافت جان انسان اشاره دارد. می‌گوید که ما در ظاهر ممکن است وجود داشته باشیم، اما در حقیقت بی‌جاییم و هویت واقعی‌مان ناپیداست. وقتی چهره واقعی‌مان را بروز می‌دهیم، همه چیز اعم از عقل و احساسات تحت تأثیر قرار می‌گیرد و گویی بر هم می‌ریزد.
ما جان لطیفیم و نظر در نائیمدر جای نمائیم ولی بیجائیم
هوش مصنوعی: ما روحی ظریف و نازک هستیم، و در دنیای مادی تنها ناظر و تماشاچیایم. هرچند در جایی قرار داریم، اما در واقع وجودی بیجا و بیمکانی داریم.
از چهره اگر نقاب را بگشائیمعقل و دل و هوش جمله را بربائیم
هوش مصنوعی: اگر پرده را از چهره برداریم، تمامی عقل، دل و هوش را از دست خواهیم داد.