رباعی شمارهٔ ۱۳۰۹
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر این مفهوم هستند که ما از درختان و نعمت‌های طبیعی هیچ چیز را به سادگی به دیگران نمی‌دهیم. شادی و خوشی را نمی‌خواهیم به آسانی بدست آوریم و غم و اندوه را نیز از خود دور نمی‌کنیم. در واقع، این تصویر زیبای انسانی که داریم را با هیچ چیز دیگری عوض نمی‌کنیم و حتی از زیبایی و روشنی وجود خداوند نیز نمی‌گذریم.
ما خاک ترا به آب زمزم ندهیمشادی نستانیم و از این غم ندهیم
هوش مصنوعی: ما هرگز خاک تو را با آب زمزم عوض نمی‌کنیم و خوشحالی تو را نمیپذیریم و از این اندوه نیز چیزی نمی‌خواهیم.
این صورت ما نصیب آدمیانستاز صورت تو آب به آدم ندهیم
هوش مصنوعی: این چهره ما مانند چهره دیگر انسانهاست، اما نمیتوانیم از زیبایی تو چیزی به آنها بدهیم.