رباعی شمارهٔ ۱۳۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به پوچی و بی‌هویتی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که نه در دسته خواص قرار دارد و نه جزء قشر پایین جامعه، بلکه در میان این دو گروه بلاتکلیف است. احساس می‌کند که مانند یک نقاش، خود را نمی‌تواند تعریف یا مکان خود را پیدا کند و به نوعی در جست‌وجوی هویت خود است.
ما خواجهٔ ده نه‌ایم ما قلاشیمما صدر سرانه‌ایم ما اوباشیم
هوش مصنوعی: ما از اهل ده نیستیم و در این جامعه جایگاه خاصی نداریم؛ ما آدمهای معمولی و بیاعتنایی هستیم که به هیچ مقام یا طبقهٔ اجتماعی ویژهای تعلق نداریم.
نی نی چو قلم به دست آن نقاشیمخود نیز ندانیم کجا میباشیم
هوش مصنوعی: ما مانند قلمی در دستان یک نقاش هستیم و خودمان هم نمیدانیم که در کجا قرار داریم.