رباعی شمارهٔ ۱۳۱۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از ناامیدی و یأس خود نسبت به معشوق و عشق سخن می‌گوید. او به تکرار می‌گوید که به اندازه کافی در عشق زجر کشیده و برای یار ناکام خود فداکاری کرده است. همچنین به نوعی انتقاد از بی‌توجهی و سردی معشوق نشان می‌دهد و به نیایش‌های خود که به بی‌نتیجه ماندند اشاره می‌کند.
ما را بس و ما را بس و ما بس کردیمما پشت بروی یار ناکس کردیم
هوش مصنوعی: ما به اندازه کافی از عشق و محبت برخورداریم و دیگر نیازی به کسی نداریم؛ ما به خاطر عشق به محبوب، سختیها را تحمل کردیم.
مردار همه نثار کرکس کردیمدر قبلهٔ تو نماز واپس کردیم
هوش مصنوعی: ما همه چیز ارزشمند را برای تو فدا کردیم و در برابر تو، نماز خود را به تأخیر انداختیم.