رباعی شمارهٔ ۱۳۱۹
هوش مصنوعی: این ابیات نشان‌دهنده حالتی از شادی و غم هستند. شاعر ابتدا به ایستادگی و شادابی خود اشاره می‌کند که از پوشیدن پوستین گازر حاصل شده است. اما با وجود این شادی، به عمق غم اشاره می‌کند که هیچ ساحل و قعر مشخصی ندارد و در نتیجه در تماشای این وضعیت، خود را در نقطه‌ای پایین احساس می‌کند. به طور کلی، این اشعار به تضاد میان شادی ظاهری و غم عمیق اشاره دارند.
مائیم که پوستین بگازر دادیموز دادن پوستین بگازر شادیم
هوش مصنوعی: ما کسانی هستیم که پوستین را به بافنده دادهایم و از دادن پوستین به او خوشحالیم.
در بحر غمی که ساحل و قعرش نیستنظاره‌گر آمدیم و پست افتادیم
هوش مصنوعی: ما در دریای غم که هیچ ساحل و عمق مشخصی ندارد، فقط نظارهگر هستیم و به درون آن سقوط کردهایم.