رباعی شمارهٔ ۱۳۲۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به محبوب صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که تمام توجه و دل‌مشغولی‌اش معطوف به محبوبش است و چشم از سایر زیبایی‌ها و خوبی‌های جهان برداشته است. همچنین اشاره دارد که هر شعله‌ای که از عشق برمی‌خیزد، به دلیل سوختگی و احساس عمیق او است.
مائیم که تا مهر تو آموخته‌ایمچشم از همه خوبان جهان دوخته‌ایم
هوش مصنوعی: ما کسانی هستیم که به خاطر عشق تو، نگاهمان را از همه زیباییهای جهان برگرداندهایم.
هر شعله کز آتش زنهٔ عشق جهددر ما گیرد از آنکه ما سوخته‌ایم
هوش مصنوعی: هر شعله‌ای که از آتش عشق در وجود ما ایجاد میشود، ناشی از این است که ما خود سوخته‌ایم.