رباعی شمارهٔ ۱۳۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصویر آستین، بیان می‌کند که در حال انجام حرکتی است که ممکن است دیگران فکر کنند او آن‌ها را فرا می‌خواند، اما در واقع این حرکت تنها نماد خاصی از خود اوست و به شخص دیگری مربوط نمی‌شود. شاعر به این ترتیب نشان می‌دهد که رفتارهایش به نیت‌های شخصی و درونی او مربوط هستند و هیچگونه دعوتی به دیگران ندارند.
من بر سر کویت آستین گردانمتو پنداری که من ترا میخوانم
هوش مصنوعی: من در کنار خیابانت دستهایم را بالا میزنم، تو فکر میکنی که دارم تو را صدا میزنم.
نی نی رو رو که من ترا میدانمخود رسم منست کاستین جنبانم
هوش مصنوعی: دوست من، من تو را خوب میشناسم و خودم به تنهایی میتوانم این کار را انجام دهم که تو را به حرکت درآورم.