رباعی شمارهٔ ۱۳۳۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به حسرت و درد ناشی از عشق و جدایی اشاره می‌کند. او از وضعیت خود گله می‌کند که در دلش کینه وجود دارد و کور به عشق می‌نگرد. این احساسات او را از نور خورشید (نماد روشنایی و خوشبختی) دور کرده و او تنها به دنیای خود و درونش توجه دارد که به تاریکی و اندوه بدل شده است. شاعر از خورشید آسمان می‌گذرد و به نور و زندگی در زمین اشاره می‌کند که به تعبیرش با وضعیت درونی‌اش در تضاد است.
من چشم ترا بسته به کین می‌بینماکنون چه کنم که همچنین می‌بینم
هوش مصنوعی: من به خاطر کینهای که در دل دارم، عکس تو را در ذهنم می‌بینم. حالا نمیدانم باید چه کاری انجام دهم که این احساس را فراموش کنم.
بگذر تو ز خورشیدی که آن بر فلک استخورشید نگر که در زمین می‌بینم
هوش مصنوعی: از خورشیدی که در آسمان وجود دارد بگذر و به خورشیدی که در زمین می‌بینم توجه کن.