رباعی شمارهٔ ۱۳۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد جدایی و عذاب فراق صحبت میکند. او با زمانه و شرایط زندگی خود آشفته است و در تنهایی، فقط خیالات معشوق را در سر میپروراند. در نهایت، به این نتیجه میرسد که در خیال معشوق غرق شده و به نوعی آرامش در آن پیدا میکند.
من دوش فراق را جفا میگفتمبا دهر فراق پیش میآشفتم
هوش مصنوعی: دیروز، در حال صحبت درباره جدایی بودم و به شدت از این موضوع ناراحت و پریشان شدم.
خود را دیدم که با خیالت جفتمبا جفت خیال تو برفتم خفتم
هوش مصنوعی: در خواب خود را دیدم که با خیال تو به جایی میروم و در دنیای تو غرق میشوم.