رباعی شمارهٔ ۱۳۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با ابراز عشق و محبت خود به معشوق، به تعبیر احساساتش می‌پردازد. او به معشوق می‌گوید که در راه او سر تسلیم فرود می‌آورد و امروز بیشتر از همیشه مجذوب او است. همچنین، از او می‌خواهد که به قسم‌هایش ایمان بیاورد و از خود می‌پرسد که چرا باید قسم بخورد اگر معشوق به او اعتماد ندارد. این شعر نمایانگر عشق عمیق و اشتیاق شاعر به معشوق است.
من سر بنهم در رهت ای کان کرمکامروز از تو ای صنم مست ترم
هوش مصنوعی: من سر خود را به پای تو میگذارم، ای منبع نوازش و مهربانی. امروز از تو شیدا و مستتر از همیشهام.
سوگند خورم و گر تو باور نکنیسوگند چرا خورم چرا می نخورم
هوش مصنوعی: من به خدا قسم میخورم، اگر تو به قسمم اعتقادی نداری، پس چرا باید قسم بخورم و چرا باید این کار را ترک کنم؟