رباعی شمارهٔ ۱۳۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف محبت و علاقه‌اش به معشوق می‌پردازد. او معشوق را به آتش تشبیه می‌کند و خود را مانند روغن می‌داند که به آتش نزدیک است. همچنین اشاره می‌کند که جان او از نور لطیف و زیبای معشوق بهره‌مند است و خود را در سیاهی و دودی که دور او می‌چرخد، احساس می‌کند. این ابیات نشان‌دهنده‌ی وابستگی عمیق شاعر به محبوب و احساسات پیچیده‌ای است که در این رابطه تجربه می‌کند.
من عادت و خوی آن صنم میدانماو آتش و من چو روغنم میدانم
هوش مصنوعی: من به رفتار و ویژگیهای آن معشوق آشنا هستم؛ او مانند آتش است و من مانند روغن، که در کنار هم قرار میگیریم.
از نور لطیف او است جان می‌بیندآن دود به گرد او منم میدانم
هوش مصنوعی: از نور ملایم اوست که جان میبیند، آن دودی که در اطراف اوست، من این را میدانم.