رباعی شمارهٔ ۱۳۵۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق به معشوق است. شاعر از چشیدن زیبایی و عشق معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که همچنان که به او وابسته است، نمی‌خواهد خود را خراب کند و به راحتی از این عشق دل بکند. احساسات عمیق او باعث می‌شود که هر لحظه‌ای که در سکوت است، برایش ارزشمند باشد و حاضر نیست حس زیبای عشقش را با چیز دیگری معامله کند.
من نای توام از لب تو می‌نوشمتا نخروشی هر آینه نخروشم
هوش مصنوعی: من همچون نی هستم که از لب تو آوایی مینوشم، تا زمانی که تو مرا نشکنی و آسیب نزنی.
این لحظه که خامشم از آن خاموشمتا نیشکرت بهر خسی نفروشم
هوش مصنوعی: در این لحظه که ساکت و بیصدا هستم، چون عاشق واقعی هستم، حاضر نیستم عشق و محبت خود را به خاطر چیزهای بیارزش و کممقدار بفروشم.