رباعی شمارهٔ ۱۳۵۵
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر این مفهوم هستند که فردی، خود را به نوعی دیگر و غیرواقعی ساخته تا دیگران خوشحال باشند. شاعر از جدایی بین جان و تن صحبت می‌کند و می‌گوید که هر دو جزو خود او هستند، اما احساس می‌کند برای خوشحالی دیگران باید به شکلی دیگر خود را نشان دهد.
من یک جانم که صد هزار است تنمچه جان و چه تن که هر دو هم خویشتنم
هوش مصنوعی: من یک روح دارم که به اندازهی صد هزار بدنه وجود دارد. چه روح و چه بدن، هر دو جزئی از وجود خودم هستند.
خود را به تکلف دگری ساخته‌امتا خوش باشد آن دیگری را که منم
هوش مصنوعی: من برای جلب رضایت دیگران، خودم را به شکل و حالتی درآوردهام که پسند آنها را جلب کند، در حالی که این تغییرات ممکن است واقعی نباشند.