رباعی شمارهٔ ۱۳۵۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به عشق و حالاتی که در آن عاشق و معشوق قرار دارند، اشاره می‌کند. با بلند شدن مهتاب، حال عاشق تغییر کرده و مستی و شیدایی‌اش بیشتر می‌شود. معشوق به هوش می‌آید و این تغییر وضعیت باعث می‌شود که عاشق خود را در شرایطی جدید و ناپایدار حس کند. در آخر، شاعر به محبوبش می‌گوید که هرچه در آینده پیش آید، او را از خود دور نکند، چرا که او دیگر از دست رفته و ناپدید شده است.
مهتاب بلند گشت و ما پست شدیممعشوق به هوش آمد و ما مست شدیم
هوش مصنوعی: ماه بالا آمد و ما در موقعیت پایینتری قرار گرفتیم، معشوق به حال خود آمد و ما در حال مستی بودیم.
ای جان جهان هرچه از این پس شمریبر دست مگیر زانکه از دست شدیم
هوش مصنوعی: ای روح جهان، هر چیزی که از این به بعد برمیشماری، آن را در دستانت نگیر، زیرا ما از دست رفتیم و دیگر نیستیم.