رباعی شمارهٔ ۱۳۵۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دردی عمیق از جدایی و غم می‌پردازد. او به خیال خود از غم فراق محبوبش به رستم، قهرمان افسانه‌ای، شباهت دارد و می‌گوید که حتی در نبود او، نمی‌تواند احساس خوشحالی کند. در واقع، او از خدا خواستار است که هیچ شادابی به او نرساند، زیرا هر لحظه بدون یاد محبوبش برای او تحمل ناپذیر است.
می‌پنداری که از غمانت رستمیا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم
هوش مصنوعی: تو گمان میکنی که من از غم تو به رستمی شجاع تبدیل شدهام یا اینکه بی تو صبور و آرام شدهام و نشستهام.
یارب مرسان به هیچ شادی دستمگر یک نفس از غم تو خالی هستم
هوش مصنوعی: ای خدا، مرا به شادیهای دنیا امیدوار نکن، زیرا اگر حتی یک لحظه از غم تو دور باشم، عاشقانه از غم تو خالی نخواهم بود.