رباعی شمارهٔ ۱۳۶۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به درگیری و جنگی اشاره می‌کند که در آن نیرویی ندارد. او نه نیازی به دفاع دارد و نه می‌تواند صبر کند. همچنین از عشق و محبت معشوق سخن می‌گوید که برایش دشوار است و عقلش نیز نمی‌تواند او را از این عشق دور کند. به‌طور کلی، روح پرشور او در برابر چالش‌های محبت و جنگ داخلی‌اش به تصویر کشیده شده است.
نی دست که در مصاف خونریز کنمنی پای که در صبر قدم تیز کنم
هوش مصنوعی: من نه دستی دارم که در جنگ بکشم، نه پایی که با صبوری در راهی تند بروم.
نی رحم تو را که با رهی در سازینی عقل مرا که از تو پرهیز کنم
هوش مصنوعی: تو مرا به حال خود رها کردی و من با خیالی درباره تو به این وضع دچار شدم. عقل من هم نمی‌تواند از تو دوری کند و از تو پرهیز کند.