رباعی شمارهٔ ۱۳۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که هرگاه دلش از مردم جدا می‌شود و به درون خود می‌رود، وجودش را با نوای زیبایی می‌بیند. همچنین، زمانی که در حالت بی‌خودی قرار می‌گیرد، همه چیز را در وجود محبوبش مشاهده می‌کند. به نوعی، این شعر حس عمیق عشق و ارتباط روحی با معشوق را توصیف می‌کند.
هر گه که دل از خلق جدا می‌بینماحوال وجود با نوا می‌بینم
هوش مصنوعی: هر بار که دل را از بند دیگران آزاد می‌بینم، حالت وجود را همراه با خوشی و لذت حس میکنم.
وان لحظه که بی‌خود نفَسی بنشینمعالَم همه سر به سر تو را می‌بینم
هوش مصنوعی: در لحظهای که از خود بی‌خود میشوم، تمام جهان را فقط تو را می‌بینم.