رباعی شمارهٔ ۱۳۶۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر احساس وابستگی و نزدیکی به معشوق را بیان می‌کند. او خود را مانند زلف‌های آشفته معشوق می‌داند و تأکید می‌کند که هرجا که باشند، همیشه مهمان و در کنار او هستند. این اشعار نشان‌دهنده عشق و تعلق خاطر عمیق شاعر به معشوقش است.
همچون سر زلف تو پریشان توایمآنداری و آنداری و ما آن توایم
هوش مصنوعی: ما به حالت پریشانی و زیبای تو شبیه هستیم. تو همیشه وجود داری و ما هم همیشه به تو وابستهایم.
هر جا باشیم، حاضر خوان توایممهمان تو، مهمان تو، مهمان توایم
هوش مصنوعی: هر کجا که باشیم، ما همیشه مهمان تو هستیم و در کنار تویم.