رباعی شمارهٔ ۱۳۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالتی درونی و عمیق از مستی و وابستگی به معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که هم از مستی و باده معشوق بهره‌مند است و هم به عنوان یک آفت برای جان دیگران به شمار می‌آید. همچنین، با اشاره به این که اکنون از وجود خود دور شده و به دنیای پاکی دست نیافته، به یک نوع از احساس تعلق و ارتباط عمیق با معشوق اشاره می‌کند. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که وجودش تحت تأثیر معشوق است و به نوعی، او را بخشی از خود می‌داند.
هم مستم و هم بادهٔ مستان توامهم آفتِ جانِ زیردستان توام
هوش مصنوعی: من هم سرشار از شادی و خوشی هستم و هم در برابر شوق و مستی تو قرار دارم، همچنین من برای افرادی که زیر دست تو هستند، مانند آفت و بلایی هستم.
چون نیست شدم کنون ز هستان توامگفتی که الست، از الست آنِ توام
هوش مصنوعی: حال که دیگر وجود ندارم و شبیه سرگردانها شدهام، تو گفتی که من از آن لحظهای هستم که تو به من گفتهای "آیا من نیستم؟"، و حالا من از آن لحظه تعلق دارم به تو.