رباعی شمارهٔ ۱۳۷۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از سردرگمی خود در جستجوی یک محبوب یا معشوق سخن می‌گوید. او به تصویر رقصیدن معشوق در کوی و برزن اشاره می‌کند و از شگفتی‌اش از زیبایی و کمر زیبای او یاد می‌کند. شاعر از سایرین می‌خواهد که گمان بد درباره او نبرند و بر روی عشق و علاقه‌اش به معشوق تمرکز کند.
آشفته همی رَوی به کویی ای جانمی‌جویی از آن گمشدهٔ خویش نشان
هوش مصنوعی: ای جان، در کویی آشفته و مضطرب در جستوجوی نشانهای از آن چیز گمشدهٔ خود هستی.
من دوش بدیدم کمرت را ز میانهان تا نبری گمانِ بد بر دگران
هوش مصنوعی: دیشب دیدم که کمرت را از وسط نشان میدهد، تا دیگران به اشتباه گمان بدی دربارهات نبرند.