رباعی شمارهٔ ۱۳۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع وفا و خیانت اشاره می‌کند. او به شخصی به نام "شکران" طعنه می‌زند و می‌گوید که او برگزیده وفا را فدای طمع خود کرده است. در عین حال، خود را از عیب‌ها و نقص‌هایش بی‌نصیب نمی‌داند، و اگر "شکران" انگشت به خطاهای او بگذارد، نشان‌دهنده جدایی و درد دل او از این مسائل است.
آنکو طمع وفا برد بر شکرانبر خویش بزد عیب و نزد بر شکران
هوش مصنوعی: کسی که به وفا امید داشته باشد و بر نعمتهای خود مغرور شود، عیبهای خود را نادیده میگیرد و بر دیگران عیب میگیرد.
ور شکران نهاد انگشت به عیبدر هجر بسی دست گزد بر شکران
هوش مصنوعی: اگر کسی در زمان جدایی، به جای شکرگزاری، فقط به عیوب و کمبودها اشاره کند، باعث میشود که دیگران هم از آن عیب‌ها بگویند و به جای شیرینی، تلخی را احساس کنند.