رباعی شمارهٔ ۱۳۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ناامیدی و مشکلات فردی می‌پردازد که به خاطر فساد و نادانی خود به دیگران آسیب زده است. شاعر از زندگی خود ابراز نارضایتی می‌کند و احساس می‌کند که نه تنها خود بلکه دیگران نیز از وضعیت او رنج می‌برند. او طلب عدالت دارد اما در عین حال به بیدادهایی که از او سر زده اشاره می‌کند و با صدای بلند فریاد می‌زند، به نوعی از وضعیت خود شکایت می‌کند.
از بسکه فساد و ابلهی زاد از مندر عمر کسی نگشت دلشاد از من
هوش مصنوعی: به خاطر فساد و نادانی که از من ناشی شده، هیچکس در طول عمرش از من خوشحال نشده است.
من طالب داد و جمله بیداد از منفریاد من از جمله و فریاد از من
هوش مصنوعی: من به دنبال انصاف هستم و در عین حال، از ظلم و ستم رنج میبرم. صدای من نشاندهنده این ناپسندیدن است و در واقع خودم هم در این میان آسیبدیدهام.