رباعی شمارهٔ ۱۴۵۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به شدت عواطف و احساسات عشق و دردهای ناشی از آن اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که سخن گفتن از عشق مانند آتش سوزان است و خون از چشمان معشوقه‌اش می‌چکد. وقتی صبر و آرامش می‌رود، عشق به سخن می‌آید و شاعر از عشق می‌خواهد که در دلش جا بگیرد و او را از این دردها رها سازد.
چون آتش می‌شود عذارش به سخنخون می‌چکد از چشم خمارش به سخن
هوش مصنوعی: وقتی عذابی به او میرسد، مانند آتش در وجودش شعلهور می‌شود و از چشمان خمارش، اشکهای خونین میریزد.
چون می‌برود صبر و قرارش به سخنای عشق سخن بخش درآرش به سخن
هوش مصنوعی: وقتی که عشق از دل می‌رود، تحمل و آرامش هم از بین می‌رود. ای عشق، تو سخنچین و سخنساز، در دلش دوباره با حرفهای خود آرامش را به او برگردان.