رباعی شمارهٔ ۱۴۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که نه طبعش اجازه می‌دهد که با دوست نزدیک نشود، نه عقلش او را از عشق دور نگه می‌دارد، نه دستش در برابر سرنوشت تسلیم می‌شود و نه پاهایش از میانه راه فرار می‌کنند. این ابیات نشان‌دهنده تعهد و وابستگی عمیق شاعر به دوستی و عشق است.
طبعی نه که با دوست در نیامیزم منعقلی نه که از عشق بپرهیزم من
هوش مصنوعی: من طبیعتی دارم که هرگز نمیتوانم با دوستی در ارتباط نباشم و عقلی ندارم که بخواهم از عشق دوری کنم.
دستی نه که با قضا درآویزم منپائی نه که از میانه بگریزم من
هوش مصنوعی: من دستهایی ندارم که با سرنوشت درگیر شوم و پاهایی هم ندارم که از وسط راه فرار کنم.