رباعی شمارهٔ ۱۴۹۶
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع فنا و جاودانگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر مرگ او را از جهان جدا کند، زیبایی او از زمین بیشتر خواهد شد. او به این نکته اشاره می‌کند که مانند دانه‌های دیگر که از خاک می‌رویند، انسان نیز در عرصه‌ای بزرگ‌تر و با قدرت بیشتری ظهور می‌کند. در واقع، این اشعار به عظمت و زیبایی وجود انسان در برابر مرگ و فنا اشاره دارند.
گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جاندر حسن برآیم ز زمین صد چندان
هوش مصنوعی: اگر روزی مرگ بر من حمله کند و مرا از زندگی بینصیب کند، حتی در آن لحظه هم زیبایی و شکوهمندیام را از خاک بالاتر میبینم و آن را به هزاران برابر افزایش میدهم.
از خاک چو جمله دانه‌ها میرویدهم دانهٔ آدمی بروید میدان
هوش مصنوعی: از زمین، همه نوع دانهای رشد می‌کند و همچنین انسانها نیز از دانهای می‌رویند.