رباعی شمارهٔ ۱۴۹۹
هوش مصنوعی: شاعر از عشق و شوق به معشوق سخن میگوید. او میگوید اگر در پیکار برای معشوق کشته شود، از ترس و درد نخواهد نالید. بلکه با لبخند و خوشحالی مانند گلی زیبا از دیدار او میگذرد، حتی اگر زخمهای دردناکی به خاطر عشقش داشته باشد.
گر کشته شوم به نزد و پیکار تو منآهی نکشم ز بیم آزار تو من
هوش مصنوعی: اگر در جنگ تو کشته شوم، از ترس ناراحتی تو حتی آهی هم نخواهم کشید.
از زخم سر غمزهٔ خونخوار تو منخندان میرم چو گل ز دیدار تو من
هوش مصنوعی: از آسیب نگاه تیز و خطرناک تو، من به شکلی شاداب و سرزنده مانند گل به راه خود ادامه میدهم، حتی اگر از دیدن تو باشد.