رباعی شمارهٔ ۱۵۲۵
هوش مصنوعی: این متن به لحظه مرگ اشاره دارد و میگوید زمانی که جان از بدن جدا می‌شود، بدن مانند لباسی قدیمی دور انداخته می‌شود. بدن که از خاک ساخته شده، دوباره به خاک بازمیگردد و از نور قدیمی خود دور می‌شود.
هنگام اجل چو جان بپردازد تنمانند قبای کهنه اندازد تن
هوش مصنوعی: زمانی که مرگ فرا برسد و جان از بدن خارج شود، بدن مثل لباسی فرسوده و کهنه کنار گذاشته می‌شود.
تن را که ز خاکست دهد باز به خاکوز نور قدیم خویش برسازد تن
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که بدن انسان که از خاک ساخته شده است، دوباره به خاک برمی‌گردد و از نور اولیه و وجود خود دوباره شکل می‌گیرد. در واقع، اشاره به چرخه زندگی و مرگ دارد و نشان می‌دهد که زندگی و وجود انسان به نوعی از خاک و نور آغاز می‌شود و در نهایت به همانجا برمی‌گردد.