رباعی شمارهٔ ۱۵۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دل خود میگوید که اگر نمیتواند غم را تحمل کند، باید برود، زیرا کسانی هستند که آواره عشقاند. او از جان خود میخواهد که بیاید اگر ترسی از مشکلات ندارد و اگر میترسد، بهتر است که برود.
ای دل اگرت طاقت غم نیست بروآوارهٔ عشق چون تو کم نیست برو
هوش مصنوعی: ای دل، اگر نمیتوانی غم و ناراحتی را تحمل کنی، به جادهٔ عشق برو و مانند دیگران که در این مسیر هستند، آواره باش، چرا که افراد زیادی هستند که مانند تو احساسات مشابهی دارند.
ای جان تو بیا اگر نخواهی ترسیدور میترسی کار تو هم نیست برو
هوش مصنوعی: ای عزیز، اگر میخواهی بیایی، نترس. اما اگر میترسی، پس بهتر است که نروی.