رباعی شمارهٔ ۱۵۸۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق و زیبایی محبوبش سخن می‌گوید و احساسات خود را به تصویر می‌کشد. او تحت تأثیر زیبایی چهره و قامت معشوق به شوق آمده و حالتی مسحورکننده دارد. او از محبوبش می‌خواهد که زیبایی‌اش را از او دریغ نکند و این زیبایی را که شبیه طلا و نقره است در اختیار او قرار دهد.
مستم ز دو لعل شکرت ای مه‌روپستم ز قد صنوبرت ای مه‌رو
هوش مصنوعی: من به خاطر زیباییهای تو، ای چهرهی ماه، مست و غرق در شوری هستم و به خاطر قامت بلند تو، احساس حقارت میکنم.
رویم چو زر است در غم سیم‌برتاز دست مده تو این زرت ای مه‌رو
هوش مصنوعی: چهرهام مثل طلاست، در حالی که غم دوری تو به من فشار آورده است؛ پس تو این طلا را از دست نده، ای زیبای دلانگیز.