رباعی شمارهٔ ۱۵۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عشق و بندگی خود نسبت به معشوق می‌پردازد و به رحمت و زیبایی‌های او اشاره می‌کند. او می‌گوید که بنده‌ی این رحمت است و با تصوری از زندگی ماندگار و جاودان، به روح‌افزایی عشق اشاره می‌کند. در نهایت، با تشبیه خود به خضر، به زنده بودن و جاودانگی روح اشاره دارد، زیرا عشق او همچون آب حیات است که از مرگ و نابودی دور است.
من بندهٔ تو بندهٔ تو بندهٔ تومن بندهٔ آن رحمت خندیدهٔ تو
هوش مصنوعی: من به تو وابستهام و پیوسته زیر سایه رحمت و شادی تو زندگی میکنم.
ای آب حیات کی ز مرگ اندیشدآنکس که چو خضر گشت خود زندهٔ تو
هوش مصنوعی: کسی که مانند خضر، همواره زنده و جوان است، هرگز به مرگ فکر نمیکند و همواره از زندگی بهرهمند است.