رباعی شمارهٔ ۱۵۸۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به انسانی اشاره می‌کند که هر چه بخواهد و تلاش کند، در فقر و نداشتن است. او که مقام و شأن بلندی دارد، به دلیل عدم درک و معرفت واقعی، مانند آدمی است که به عنوان مخلوق برتر قابل پرستش است. در واقع، تا کسی به شناخت واقعی نرسد، نمی‌تواند به مقام واقعی خود در عالم اسما دست پیدا کند.
نی هرکه کند رقص و جهد بالا اودر فقر بود گزیده و والا او
هوش مصنوعی: هر کس که تلاش و کوشش کرده و در اوج قدرت و نشاط است، در واقع در فقر و کمبود به سر میبرد، اما از نظر روحی و معنوی برتر و ممتاز است.
مسجود ملک تا نشود چون آدمعالم نشود به عالم اسما او
هوش مصنوعی: تا زمانی که انسان به مقام واقعی خود نرسد و از جهالت خارج نشود، نمی‌تواند به عمق و گستردگی علم و آگاهی برسد.