رباعی شمارهٔ ۱۶۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش ویژگی‌های یک انسان بافضیلت می‌پردازد که به طور طبیعی و بدون نیاز به گفت‌وگو یا درخواست، مهمان‌نوازی می‌کند. او به تمیزی و پاکیزگی صاحب‌خانه اشاره می‌کند و این رفتار را زیبا و دلپذیر می‌داند. خلاصه اینکه، شاعر بر اهمیت نوع‌دوستی و مهمان‌نوازی بی‌چالش تأکید می‌کند.
آن خوش باشد که صاحب تمییزیبی‌آنکه بگویند و بگوید چیزی
هوش مصنوعی: آنچه نیکوست کسی است که دارای شایستگی و درایت باشد، بدون اینکه نیازی به گفتن داشته باشد یا چیزی از خودش بگوید.
بی‌گفت و تقاضا برسد مهمانراتروندهٔ خوش ز صاحب پالیزی
هوش مصنوعی: بیهیچ سخن و خواستهای مهمان به بستان خوش آمد، مانند درختی که به صاحبش میوه میدهد.