رباعی شمارهٔ ۱۶۵۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره دل و احساسات انسانی است. شاعر می‌گوید که وقتی کسی دلش را به خاطر یاد خود صبور می‌کند، به او نزدیک‌تر می‌شود، حتی اگر ظاهراً از او دور باشد. همچنین اشاره دارد به این که در زندگی، اگر به مسائل بی‌توجهی شود، تلخی آن‌ها کم‌کم از بین می‌رود و شور و شوق نسبت به آن مسائل افزایش می‌یابد.
آن دل که به یاد خود صبورش کردینزدیک‌تر تو شد چو دورش کردی
هوش مصنوعی: دل کسی که به یاد تو صبوری کرده، زمانی که نزدیکش میشوی، احساس نزدیکی بیشتری می‌کند. اما زمانی که او را دور میکنی، آن دل دورتر می‌شود.
در ساغر ما زهر تغافل تا چندتلخیش نماند بس که شورش کردی
هوش مصنوعی: هرچه قدر هم که در دل خود پنهانکاری کنید و از واقعیتها غفلت کنید، تلخی این غفلت دیر یا زود از بین نخواهد رفت. بس که این همه تاخیر و بی‌توجهی کردید، حالا باید با عواقب آن روبرو شوید.