رباعی شمارهٔ ۱۶۵۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از ساقی درخواست می‌کند که شراب ناب بخوراند، زیرا آنچه از سود و خوشی نمی‌آید زهر محسوب می‌شود. او به ساقی می‌گوید که اگر شراب واقعی (رونده) باشد، هیچ چیز دیگری نیست و باید از دریای سخاوت می‌نوشد. به عبارتی، شاعر به دنبال شرابی حقیقی و بامعن است که نشانه‌ای از شادی و خوبی باشد.
آن را که نکرد ز هر سود ای ساقیآن زهر نبود می نمود ای ساقی
هوش مصنوعی: ای ساقی، آن شخصی که از هر سود و منفعت بینصیب است، پس نباید انتظار داشته باشد که زهر و درد را از او دور کند.
چون بود رونده شد نبود ای ساقیمی‌ها نوشد ز بحر جود ای ساقی
هوش مصنوعی: ای ساقی، وقتی که کسی در حال رفتن است، دیگر نیست؛ پس از دریا و بخشش خود، این میها را به من بده.