رباعی شمارهٔ ۱۶۶۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف زیبایی‌های یک معشوق می‌پردازد. او چهره‌ی معشوق را به قند و چشم‌هایش را به سرزمین هند تشبیه می‌کند. همچنین قد او را به سروهای زیبا و دستانش را به چیزهایی که در برابرش شکستگی دارند، تشبیه می‌نماید. به‌طور کلی، شاعر از زیبایی معشوق خود به شیوه‌ای بسیار اغراق‌آمیز و شاعرانه ستایش می‌کند.
آن روی ترش نگر چو قندستانیوان چشم خوشش نگر چو هندوستانی
هوش مصنوعی: به چهره عبوس او نگاه کن که مانند قندستان است و به چشم زیبا و دلربایش نگاه کن که شبیه به هندوستان میباشد.
پیش قد او صف زده سروستانیپیش کف او شکسته هر دستانی
هوش مصنوعی: در مقابل قامت او، درختان بلند به صف ایستادهاند و در برابر دستان او، هر دست دیگری ناتوان و شکسته به نظر میرسد.