رباعی شمارهٔ ۱۶۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، احساس وابستگی و عشق عمیق شاعر به محبوبش به تصویر کشیده شده است. شاعر بیان می‌کند که حتی در جاهای مقدس مانند صومعه و کعبه، وجود محبوب برای او معنا دارد و او هیچ کنترلی بر امور زندگی‌اش ندارد. او تمام وجودش را در دستان محبوب می‌بیند و تنها از طریق او زندگی‌اش را معنا می‌کند.
آنی تو که در صومعه مستم داریدر کعبه نشسته بت‌پرستم داری
هوش مصنوعی: تو که در عبادتگاه خود مرا سرمست کردهای، در خانهی کعبه نیز بتپرستی را در دل داری.
بر نیک و بد تو مر مرا دستی نیستدر دست توام تا بچه دستم داری
هوش مصنوعی: من هیچ تسلطی بر نیک و بد تو ندارم، چون تو آنقدر قدرت داری که میتوانی مرا در دست خود داشته باشی.