رباعی شمارهٔ ۱۶۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تعارضی در درون خود اشاره می‌کند. او می‌گوید هر چه عقل و درک دارد، در حقیقت از جانب عزیزش است و همه چیزهایی که به او مربوط می‌شود، در نهایت به آن شخص عزیز تعلق دارد. به عبارتی، او نمی‌تواند به چیزهایی که به خود او مربوط است فکر کند و همه چیز را در وجود آن عزیز می‌بیند.
اندر سرم ار عقل و تمیز است تویوانچ از من بیچاره عزیز است توی
هوش مصنوعی: اگر در ذهنم عقل و درک وجود دارد، تویی که از من، این بیچاره، عزیزتر است.
چندانکه به خود می‌نگرم هیچ نیمبالجمله ز من هر آنچه چیز است توی
هوش مصنوعی: هرچه به خودم نگاه میکنم، متوجه میشوم که هیچ چیزی از من وجود ندارد و تمام آنچه هست، تویی.