رباعی شمارهٔ ۱۶۸۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساساتی اشاره می‌کند که ناشی از رفتن یا دوری محبوب (آتش بخت) و آب حیات است. او پیش از این با محبوبش حرف زده و از احساس بی‌دلی خود نقل کرده، اما اکنون که محبوب رفته است، به شدت دچار درد و جدایی شده و احساسش به "بیدل" بودن تبدیل شده است. به عبارتی، دوری محبوب باعث شده که او بیشتر از همیشه حس تنهایی و بی‌تابی را تجربه کند.
ای آتش بخت سوی گردون رفتیوی آب حیات سوی جیحون رفتی
هوش مصنوعی: ای شعلۀ خوشبختی، تو به آسمان پرواز کردی و ای آب زندگی، تو به سمت جیحون روانه شدی.
با تو گفتم که بیدلم من بیدلبیدل اکنون شدم که بیرون رفتی
هوش مصنوعی: با تو صحبت کردم که من بیدل و رنج کشیدم، اما حالا که رفتی، این بی‌دلی و درد به شدت در من احساس میشود.