رباعی شمارهٔ ۱۶۹۱
هوش مصنوعی: این شعر دربارهی یادآوری یک حالت پرشور و رحمت بزرگ است که شخصی به یاد شاعر آورده است. شاعر از این موضوع میپرسد که چگونه میتواند آن رحمت را فراموش کند، چرا که این احساس عمیق و یادگاری گرانبها در وجود او باقی مانده است.
ای آنکه تو از دوش بیادم دادیزان حالت پرجوش بیادم دادی
هوش مصنوعی: ای کسی که به یاد تو، لحظههای پر شور و نشاطی را تجربه کردهام.
آن رحمت را کجا فراموش کنمکز گنج فراموش بیادم دادی
هوش مصنوعی: چطور میتوانم آن رحمت را فراموش کنم که از گنج نادانی به من عطا کردی؟