رباعی شمارهٔ ۱۶۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوب خود خطاب میکند و از عشق و دردهای ناشی از آن سخن میگوید. او خود را اسیر عشق میداند و از محبوب میخواهد که در نهایت بدنامی را به سوی او بازگرداند. شاعر عمیقاً از بیقراری و مشکلات عاشقانهاش ابراز نگرانی میکند.
ای آنکه تو خون عاشقان آشامیفریاد ز عاشقی و بیآرامی
هوش مصنوعی: ای آن کسی که خون عاشقان را مینوشی، فریاد از عشق و بیتابی در دل دارم.
ای دوست منم اسیر دشمن کامیآخر به تو باز گردد این بدنامی
هوش مصنوعی: ای دوست، من در چنگال دشمن گرفتارم، اما در نهایت این بدی و ننگ به تو بازخواهد گشت.