رباعی شمارهٔ ۱۶۹۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره کسی است که از حال بندگان خدا آگاه است و در تاریکی شب، چون چشمی و چراغ نور می‌بخشد. شاعر از او می‌خواهد که دلش را باز کند، زیرا او نمی‌داند که خدا او را می‌خواند. در واقع، این متن به ارتباط عمیق و توجه خالق به بندگانش اشاره دارد.
ای آنکه ز حال بندگان میدانیچشمی و چراغ در شب ظلمانی
هوش مصنوعی: ای کسی که حال و روز بندگان را خوب میدانی، تو مانند چشمی هستی که در شب تاریک، راه را روشن میکند.
باز دل ما را که تو میپرانیآخر تو ندانی که تواش میخوانی
هوش مصنوعی: دل ما را تو میپرانی و نمیدانی که در واقع خودت را میخوانی.