رباعی شمارهٔ ۱۷۰۲
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به شخصی که با طعنه به او نگاه می‌کند، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که بازی زندگی را بشناسد. همچنین به جان غریب خود اشاره می‌کند که در این جهان به بازی مشغول است و به نوعی به پیچیدگی‌های زندگی و نقش‌های گوناگونی که انسان‌ها در آن بازی می‌کنند، توجه می‌دهد.
ای آنکه نظر به طعنه می‌اندازیبشناس دمی تو بازی از جان بازی
هوش مصنوعی: ای کسی که با طعنه به دیگران نگاه میکنی، کمی تامل کن که تو نیز در این بازی زندگی، جان خود را در معرض خطر قرار دادهای.
ای جان غریب در جهان می‌سازیروزی دو فتاد مرغزی بارازی
هوش مصنوعی: ای جان، تو در این جهان غریب زندگی میکنی و روزهایی را سپری میکنی که مانند پرندهای در قفسی گرفتار هستی.