رباعی شمارهٔ ۱۷۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به ابر اشاره می‌کند که با وجود آنکه نور خورشید را مسدود کرده و باعث تاریکی در جهان شده، در واقع به نادانی خود توجهی ندارد. او از ظلم و آسیب‌هایی که این وضعیت به انسان‌ها می‌زند، گلایه دارد و به غم و اندوهی که نصیبشان شده، اشاره می‌کند.
ای ابر که تو جهان خورشیدانیکاری مقلوب می‌کنی نادانی
هوش مصنوعی: ای ابر، تو که به خاطر قدرت خورشیدها کارهای عجیبی انجام میدهی، آیا نمیدانی که این کارها نادانی است؟
از ظلم تو بر ماست جهان ظلمانیبس گریه نصیب ماست تا گریانی
هوش مصنوعی: از ستم تو بر ما، دنیای ما پر از ظلم و تاریکی شده است و ما تنها اشک و گریه نصیبمان شده است تا به این حال ادامه دهیم.